AC/DC in de Achterhoek

Door Robert Haagsma

Angus Young van de rockband AC/DC is al decennia een van de populairste gitaristen ter wereld. De Australische muzikant leidt, samen met zijn Nederlandse vrouw, een bescheiden bestaan in de Achterhoek.

/>

Start het filmpje.

Enkele uren voor het optreden van AC/DC, in de onlangs heropende concertzaal Hammersmith in Londen, zwermen honderden wanhopige fans rond de ingang. Ze komen uit alle delen van de wereld. Hun doel: een kaartje voor het exclusieve optreden dat in de Britse hoofdstad zal plaatsvinden. AC/DC speelt doorgaans op megafestivals, maar zal deze avond in het bescheiden theater (cap. 4500) optreden, om in een klap de recentelijk afgeronde renovatie te vieren en de nieuwe dvd Live at Donington te lanceren.

De idolate fans bieden tot 400 Britse ponden - een kleine 600 euro - voor een kaartje dat in de voorverkoop slechts een fractie daarvan kostte (10 pond). ,,De band betekent alles voor me'', meldt een verhitte Chileen, van top tot teen gehuld in kleding met daarop het karakteristieke logo van zijn helden. ,,De muziek van AC/DC geeft me een energie die ik nergens anders kan krijgen.''

Wanneer gitarist en bandleider Angus Young (44) een dag na het optreden met dergelijke aanbidding geconfronteerd wordt, betrekt zijn gezicht en maakt hij een afwerend gebaar. Hij wil het niet horen. ,,Ik word het liefst zo weinig mogelijk blootgesteld aan de bewondering van fans en zoek ze daarom nooit op. Ik ben bang dat je vroeg of laat al die complimenten serieus gaat nemen. En dat is niet goed voor een mens. Ik heb bij collega's gezien hoe zoiets je karakter kan vervormen.''

Het is een realisme dat kenmerkend is voor de Australische hardrockband. Het is tegelijkertijd de verklaring voor het feit dat de band, ondanks het komen en gaan van trends en het overlijden van een zanger, anno nu nog steeds aan de wereldtop staat. AC/DC is een fenomeen dat in 25 jaar miljoenen platen verkocht en afgelopen jaar door de Rolling Stones op sleeptouw genomen werd tijdens (een deel van) de Europese tournee.

AC/DC heeft lang voor het succes geknokt. Het vijftal werd gepokt en gemazeld in het keiharde Australische clubcircuit en brak eind jaren 70 door met de klassieke single Whole lotta Rosie. Kort nadat ook Amerika met de hit Highway to hell op de knieŽn gedwongen werd, bezweek zanger, brekebeen en publiekslieveling Bon Scott in Londen aan een overdosis drank. Daarmee leek het laatste uur van de band geslagen. Luttele maanden stelde AC/DC diens vervanger voor: Brian Johnson, een sympathiek bouwvakkerstype, die een belangrijke hand had in de inmiddels legendarische comebackplaat Back in black(1980).

AC/DC heeft sindsdien vooral bewezen hoeveel kracht in eenvoud schuilt. De platen die op gezette tijden verschenen, bevatten simpele, swingende rock-'n-roll, voorzien van teksten over seks, drank en duivels. Tijdloos werk, gemaakt door een onverstoorbare band die door fans, critici en collega's inmiddels als de coolste rockband ter wereld wordt beschouwd.

Angus Young, de jongere broer van medegitarist Malcolm (50), speelde al die jaren een belangrijke rol in het succesverhaal: als songschrijver en muzikant, maar ook als de steevast in schooluniform gestoken mascotte van de groep.

,,Ik besta eigenlijk uit twee personen'', vertelt de gitarist. ,,Het contrast kan inderdaad niet groter zijn. De avond ervoor, tijdens een indrukwekkend optreden, draaft de gitarist nog als een bezetene over de bŁhne. Een dag later blijkt Angus Young getransformeerd tot een bescheiden, vriendelijke man, gestoken in een gebleekt spijkerpak uit de verkeerde helft van de jaren 80. Hij drentelt rond op een paar afgetrapte balletschoenen, is opvallend klein van stuk - nauwelijks anderhalve meter - en broodmager.

,,Wanneer ik 's avonds mijn uniform aantrek en mijn gitaar omhang is het alsof ik in mijn zelfgecreŽerde sprookje stap'', vervolgt de muzikant. ,,Ik raak in een trance, waar ik pas weer uitkom wanneer ik het podium af stap. De personage die ik aanneem, houdt het midden tussen een duiveltje en een ronddansende dwaas. Het is een deel van mij dat nooit volwassen is geworden. Dat is ook mijn kant die ik aan het publiek wil presenteren.

,,Ik ben, zoals je nu waarschijnlijk merkt, daarbuiten een totaal ander mens. Ik houd van rust, eenvoud en overzicht. Ik woon een groot deel van het jaar in een dorpje in de - spreek ik het goed uit? - Achterhoek: Aalten. Ik ben daar terechtgekomen nadat ik met een Nederlandse vrouw trouwde. Het dorpsleven bevalt mij prima. Ik kan er gewoon boodschappen doen bij de plaatselijke supermarkt, zonder lastiggevallen te worden wanneer ik in de rij sta.

,,Veel mensen vinden dorpelingen bemoeizuchtig en kunnen niet tegen de sociale controle. Ik stel dat laatste juist heel erg op prijs. In de grote steden kun je dood op straat neervallen zonder dat iemand zich om je bekommert. In een dorpje als het mijne zal dat nooit gebeuren. Mensen houden een oogje in het zeil en ik vind dat een geruststellende gedachte. De Achterhoek heeft in dat opzicht wel iets van AustraliŽ. Tegelijkertijd speelt het feit dat ik rockgitarist ben geen enkele rol. Ze zien dat als mijn baan. Niets anders.

,,Dankzij de balans tussen die twee persoonlijkheden heb ik het gered in de krankzinnige wereld van de rock-'n-roll. Ik heb meegemaakt hoe het afloopt met mensen die zich verliezen in excessen. Randverschijnselen zoals geld, bekendheid, drugs, vrouwen of status hebben mij nooit gemotiveerd.

,,Het draaide bij mij om de muziek. Ik wilde gitaar leren spelen en daarmee mijn brood verdienen. Als een gerespecteerd vakman.'' Lachend: ,,En ik wilde proberen een betere gitarist te worden dan mijn broer Malcolm. Na bijna 30 jaar in dezelfde band prikkelt mij dat nog steeds. De uitslag van die strijd is vooralsnog onbeslist, maar we hebben desondanks de tijd van ons leven. Zowel op het podium, als daarbuiten.''

Bron:Algemeen Dagblad 13-01- 2004.