In de Achterhoek is het lang de gewoonte geweest om te trouwen in de buurt.
Wanneer een man aan trouwen dacht, ging hij vaak door zijn ouders hiertoe bewogen, naar een noaberdeerne (buurmeisje).
Op deze manier wist men wat voor vlees men in de kuip had en konden de bezittingen vaak ook beter samengevoegd worden.
Vri-j naoberkind, dan we-j wa-j vind was de gedachte hierachter.
Dat men op deze manier vaak met een familielid trouwde, werd gemakshalve maar vergeten.
Met name in plaatsen die door hun ligging al extra geisoleerd waren werd dit een probleem.

Zoals in Zieuwent, de kerk had al regels opgesteld voor bruiloften, om daar geen verkeringen te beginnen die niet tot huwlijk konden leiden.
Toen er in 1830 een volkstelling werd gehouden, bleek dat bij slechts 10 procent van de huwlijken de partner van buiten Zieuwent kwam!
De aartsbisschop schreef dan ook een brief aan de pastoor om te waarschuwen voor deze problemen.

Hij gaf de pastoor de opdracht om vanaf den preekstoel het geloovige gedeelte uwer gemeente met ernst tegen dergelijke verkeeringen te waarschuwen; om de verboden graden opmerkzaam te maken, en zulke verkeeringen krachtig te bestrijden.
Maar het hielp niet direct, aan het eind van de eeuw moest nog bij ongeveer een kwart van de huwlijken dispensatie aangevraagd worden.

Toen aan het begin van de twintigste eeuw een verzoek werd ingediend om Zieuwent geheel zelfstandig te maken verscheen er een artikel in de krant waarin deze misstanden aan de kaak gesteld werden.
Volgens de schrijver was Zieuwent een oase in de ruige veengebieden waar zich eeuwenlang een stam gehandhaafd had, die door hun onderlinge huwlijken ervoor gezorgd hadden dat er opvallend veel krankzinnigheid in deze buurt was te vinden.

Ook de eindeloze verdeling van de gronden was zeer opvallend, stukjes grond werden steeds verder en kleiner verdeeld en deze lagen dan ook helemaal door elkaar.
De kapelaan schreef een brief naar de krant waarin hij wees op beledigende inhoud van het stukje voor de mensen in Zieuwent.

Maar het besef begon door te dringen bij de mensen dat het zo niet langer kon, het aantal huwlijken in de familie nam snel af.
Het verzoek aan de koningin om van Zieuwent een zelfstandige gemeente te maken werd afgewezen.

Bron:
De historie van Zieuwent.
Jan en Raymond Boekelder.